είναι πράγματα που δε λέγονται από κοντά..είναι σκέψεις τυλιγμένες σε χαρτί..είναι στιγμές που θέλω να βγω και να φωνάξω..και είναι ΕΔΩ που βρίσκω διέξοδο..

Σάββατο, 30 Ιουλίου 2011

στα μισά του δρόμου..

και πήρα το αεροπλάνο.και πέταξα ψηλά.και γνώρισα νέες χώρες.νέες συμπεριφορές.νέους τρόπους ζωής.και γέλασα.και έφαγα σοκολάτες.και έκανα τουρ στα κανάλια.και μύρισα λουλούδια.και έβγαλα φωτογραφίες.και άκουσα νέες μουσικές.και παλιές.και είδα όμορφους ανθρώπους.κι ευτυχισμένους.και κράτησα την ομπρέλα πάνω απ το κεφάλι μου σα να μουν από ζάχαρη.και τελείωσε κι αυτό.και πέταξα πάλι.και φοβήθηκα πως θα πέσει το αεροπλάνο.(και δε σε σκέφτηκα ούτε μια στιγμή).και τελικά έφτασα ζωντανή πίσω.και άρχισα πάλι τις συγκρίσεις.και μου έφταιγαν όλα σε αυτή τη χώρα.και ο αέρας.και τα σκουπίδια.και τα κτίρια.και οι μυρωδιές.και οι άνθρωποι.και τα γκρίζα χρώματα.και οι δρόμοι.και τα αυτοκίνητα.και όλα.και είδα φίλους.καινούριους φίλους.και λίγο παραμέλησα τους παλιότερους(η ηλίθια).και τώρα θα φύγω πάλι.και κάπως έτσι έφυγε το μισό καλοκαίρι,αγαπητό 2011.

Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2011

συμπτώσεις.

τώρα με το τουίτερ,η ανάγκη για γράψιμο έχει μετριαστεί.και είναι φανερό.
παρόλα αυτά ο αγώνας συνεχίζεται.αποφάσισα να σου γράψω και πάλι.όχι γράμμα.μέιλ.το πήρα απόφαση ότι είσαι πολύ πολυάσχολος για μένα.κι αν αυτό σε εμποδίζει να με δεις,τότε πάσο.αλλά αυτά που πρέπει να σου πω,θα στα γράψω.
κι έκατσα και τα έγραψα.την Πέμπτη.κι από τότε τα ξαναδιαβάζω κάθε μέρα.μέχρι το νοέμβρη που θα το δεις κι εσύ.και χθες συνειδητοποίησα το εξής τρομακτικό.το γράμμα γράφτηκε στις 21 Ιουλίου πέρσι.και τελείως συμπτωματικά,21 Ιουλίου φέτος,έγραψα το δεύτερο.με φόβισε αυτή η σύμπτωση,αλλά πια έχω συνηθίσει.
κοιτάζω απ το παράθυρο τη γειτόνισσα.κάθεται στο μπαλκόνι.έχει χάσει τα λογικά της.
υπάρχουν κι άλλα προβλήματα,τελικά.

Σάββατο, 2 Ιουλίου 2011

άπντέιτ.

φάση Νο 468.είναι η φάση στην οποία βρίσκομαι.
στη φάση αυτή,συνεχίζω να σε σκέφτομαι,ξέρω ότι πρέπει να σταματήσει και αποφασίζω να το σταματήσω σε λίγους μήνες.
λειτουργώ καλύτερα με προθεσμίες,με ξέρεις.
Νοέμβρης.όταν κλείσουν τα δύο χρόνια,πιστεύω θα μαι έτοιμη να βάλω στην άκρη όλα αυτά τα δαιδαλώδη που αισθάνομαι και να προχωρήσω.
εντάξει,ίσως να μην είμαι,αλλά θα μου το επιβάλω,δε γίνεται αλλιώς.
είναι που κι εσύ δεν είσαι εντάξει.που άλλα λες και άλλα κάνεις.
δεν είμαι εδώ για να σε κατηγορήσω,άλλωστε θα το κάνω και από κοντά πολύ καλύτερα,μα ας υπάρχει κάπου ένα ντοκουμέντο.μια γραμμή που να λέει ότι η συμπεριφορά σου είναι γαϊδουρινή.δεν είναι κακό.και φυσικά δεν αναιρεί τίποτα από τα προηγούμενα,από όσα νιώθω και λοιπά.
όταν έχεις να κάνεις με ανθρώπους,μπαίνεις και λίγο στη θέση τους.να το θυμάσαι για πάντα.