είναι πράγματα που δε λέγονται από κοντά..είναι σκέψεις τυλιγμένες σε χαρτί..είναι στιγμές που θέλω να βγω και να φωνάξω..και είναι ΕΔΩ που βρίσκω διέξοδο..

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2012

*φτου και βγαίνω*

έπρεπε να βγω από το δωμάτιο που θύμιζε εσένα, από το κρεββάτι που θυμόταν εσένα, από το ταβάνι που σκεφτόταν εσένα, από την τηλεόραση που έδειχνε εσένα κι από το ραδιόφωνο που μέχρι πριν λίγους μήνες έπαιζε εσένα. έπρεπε να έχω βγει εδώ και καιρό.

Τρίτη, 22 Μαΐου 2012

μην το κάνεις αυτό στον εαυτό σου.

όλες οι σχέσεις κάνουν τον κύκλο τους, ο οποίος κλείνει όταν καταλάβουμε ότι "εκείνος" τελικά δεν ήταν αυτό που ψάχναμε. και σίγουρα κανείς ως τώρα δεν ήταν αυτό που έψαχνα. και ευτυχώς(;) ποτέ δε συμβιβάστηκα, όπως έκαναν οι φίλες μου απλά "για να έχουν κάποιον για να τις πηγαινοφέρνει" ή "να έχουν κάποιον να πάνε σινεμά". είναι δυστυχία να μην αγαπάς τους ανθρώπους που έχεις δίπλα σου. μην το κάνεις αυτό στον εαυτό σου.

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2012

*εμείς*

έπρεπε απ'το σχολείο ακόμα να μαθαίνουμε να δίνουμε χώρο και χρόνο σ'εκείνους που αγαπάμε κι όχι να το μαντεύουμε. να μάθουμε να μην πιέζουμε, άρα και οι άλλοι να μη μας πιέζουν. και έτσι θα καθόμαστε αγκαλιά στον καναπέ όποτε θέλουμε -δηλαδή πάντα- κι εγώ θα σημειώνω συνταγές απ'την τηλεόραση όταν λείπεις και θα σου μαγειρεύω για να τρώμε όταν θα ρχεσαι. και το καλοκαίρι θα πηγαίνουμε στο νησί σου και θα ξαπλώνουμε για πάντα στην καυτή άμμο. και το χειμώνα, θα πηγαίνουμε στο εξοχικό μου και θ'ανάβουμε το τζάκι και θα καθόμαστε μπροστά του με τις ώρες να μιλάμε και να τραγουδάμε.  ακούγεται υπέροχο. σχεδόν όσο υπέροχο είναι.

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2012

*θα έρθει και θα 'ναι κυριακή*

"θα έρθει και θα 'ναι κυριακή", μου έλεγαν οι φίλες μου. ποιός ξέρει γιατί. και πέρασαν τόσες πολλές κυριακές και δεν ήρθε και ποτέ. μη χαλάς τις κυριακές σου για κανέναν. 

Σάββατο, 12 Μαΐου 2012

γενέθλια.

δε με παίρνουν πια τις νύχτες να μάθουν αν γύρισα σπίτι κι αν είμαι ασφαλής. δε με πήραν καν σήμερα τηλέφωνο να μου πουν χρόνια πολλά. δε σβήσαμε όλοι μαζί την τούρτα και δε βγάλαμε φωτογραφίες, λες και το ήξεραν τις τελευταίες φορές που μου είπε ο καθένας τους ότι αυτή θα είναι η *τελευταία φορά*. κι εγώ έλεγα "έλα ρε παππού/γιαγιά μη λες βλακείες" κι ας μην το πίστευα απόλυτα. ήθελα όμως τόσο πολύ να συμβεί . δε βλέπω φως από το ημιδιάφανο τζάμι της πελώριας δίφυλλης πόρτας του σπιτιού τους. λείπουν. και δε θα είναι ποτέ ξανά εδώ. είναι η πρώτη χρονιά, τα πρώτα γενέθλια, που δεν έχω κανέναν τους. και πονάει. πονάει τόσο, που σχεδόν δεν καταλαβαίνω πια τι διαφορά έχει ο ψυχικός από το σωματικό πόνο.. σα να βλέπεις έναν άνθρωπο κάθε μέρα και ξαφνικά να πάψεις να τον βλέπεις και να ξέρεις ότι δε θα τον ξαναδείς ποτέ. τόσο πονάει. και θα πονάει για πάντα. γιατί ο παππούς και η γιαγιά ήταν για μένα δεύτεροι γονείς. κι αν είναι τόσο δυνατά όλα με κείνους, τρέμω για τη στιγμή που δε θα υπάρχουν πια οι πρώτοι. τ ρ έ μ ω.