είναι πράγματα που δε λέγονται από κοντά..είναι σκέψεις τυλιγμένες σε χαρτί..είναι στιγμές που θέλω να βγω και να φωνάξω..και είναι ΕΔΩ που βρίσκω διέξοδο..

Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2011

μωρή ζωή,γίνε και λίγο δίκαιη κάποτε.

είμαι στο λεωφορείο.γυρνάω από καφέ με φίλες που η αλήθεια είναι ότι είχα παραμελήσει χωρίς λόγο.παρόλα αυτά,σα να μην πέρασε μια μέρα.γυρίζω σπίτι με τα χειρότερα νέα που θα μπορούσε να έχω.ήξερα,ναι,το ήξερα ότι είχε καρκίνο.δεν ήξερα ότι ήταν ζήτημα κάποιων -λίγων- ημερών.νέος άνθρωπος,με γυναίκα και παιδιά,έναν αδερφό και χιλιάδες άλλα παιδιά δικά του.μαθητές του.που τώρα οι πιο πολλοί είναι φοιτητές-κι εγώ μαζί τους- και άλλοι έχουν αποκτήσει τη δική τους οικογένεια.δεν είναι ούτε 60 ετών,δε μπορεί να πεθαίνει.δε γίνεται.και στην τελική,δεν καταλαβαίνω.δεν καταλαβαίνω γιατί υπάρχει αυτό το πράγμα.δε θα καταλάβω ποτέ.
δεν είναι ούτε ένας μήνας από τότε που μου καρφώθηκε μία ιδέα στο μυαλό,έκανα εξετάσεις και στην ιδέα και μόνο ότι μπορεί κάτι να πήγαινε στραβά,έχανα τη γη κάτω από τα πόδια μου.δε μπορώ λοιπόν να μπω στη θέση του,τρομάζω.
μου είναι πολύ δύσκολο.κάποια πράγματα δε θα είναι ποτέ πια ίδια στο μυαλό μου.εύχομαι τουλάχιστον να φύγει "αξιοπρεπώς",όπως και έζησε.. :-( :-( :-(

2 σχόλια:

  1. Συνηθίζεις την ιδέα, αν σου τύχει, κι αρχίζεις σιγά σιγά...να τα βρίσκεις με το θάνατο!

    :(

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. dystyxws otan erxonta tetoies stigmes ana8ewreis polla! se mia tetoia stigmh allaxa kosmo8ewreia kai oti evlepa ws tote ws endiaferon twra mou fainetai anousio! telika kala ta xazologhmata alla gia na einai akrivws xazologhmata, yparxoun shmantikotera na asxolhtai kaneis...

    ΑπάντησηΔιαγραφή