είναι πράγματα που δε λέγονται από κοντά..είναι σκέψεις τυλιγμένες σε χαρτί..είναι στιγμές που θέλω να βγω και να φωνάξω..και είναι ΕΔΩ που βρίσκω διέξοδο..

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

and suddenly..

i found myself standing there. a bus station. there was just me. Monday, around 10pm. there was an empty city in front of my eyes. i realized my life is sad. our lives are sad. there's no future here. and i had to think of something. a place to go. somewhere. anywhere. i needed to see people laughing. i needed to see kids playing in the streets. grown-ups buying presents for Christmas. that's what it's all about. happiness. and i can't see happy people here. i need to leave.

4 σχόλια:

  1. Δεν ειναι κακο να κανεις ενα ταξιδακι!!!

    :)))

    Κι εγω ετοιμαζω ενα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ετσι εχει γινει ο κομσος τωρα..:/
    Και εμενα αυτος ο μαυρος κοσμος μου χει μαυρισει την ψυχη τελευταια..

    Καλο βραδυ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μπορούμε να ζητήσουμε από τον Άγιο Βασίλη, μία νέα χώρα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή