είναι πράγματα που δε λέγονται από κοντά..είναι σκέψεις τυλιγμένες σε χαρτί..είναι στιγμές που θέλω να βγω και να φωνάξω..και είναι ΕΔΩ που βρίσκω διέξοδο..

Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2013

πάλι απ'την αρχή.

Ηταν κάποτε ένας άντρας που μύριζε υπέροχα -σαν πράσινο σαπούνι- και με στοίχειωνε τα βράδια και δε μπορούσα να κοιμηθώ. Τους εκμηδένιζε όλους, ακόμη κι εμένα. Και έκλαψα και πέθανα όταν χάθηκε, αλλά γέλασα ξανά μετά από λίγο. Μετά από πολύ εννοώ. Και λέω πάει, μου χάλασε το 7.

Κι όταν ήρθε το αγόρι που φορούσε στη μπλούζα του το 13 είπα ότι υπάρχει αγάπη εδώ. Δεν κοιμόμουν και πάλι, αλλά τουλάχιστον ήταν δίπλα μου το βράδυ. Μα ήταν ψέμα. Και το έδιωξα. Και δεν έκλαψα. Δεν πέθανα. Ούτε μια στάλα.

Ρε συ δεν έπρεπε να κλάψω; Έστω λίγο. Δεν έπρεπε να λυπηθώ που μου χάλασε και το 13; Κάπως να στενοχωρηθώ;

Και τώρα μείναν μόνο 29 νούμερα. Ή 31, πού ξέρεις; Εγώ θα περιμένω. Θα περιμένω να γίνουν όλα πάλι από την αρχή. Διαφορετική αρχή. Μπορείς να μου τη δώσεις;

3 σχόλια:

  1. Απλώς εξάντλησες τα αποθέματα δακρύων σου για το 7 και δεν έμειναν για το 13. Δεν σημαίνει αδιαφορία, απλώς έκαναν καλή δουλειά τα "αντισώματα" :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σίγουρα έπαιξε το ρόλο του και αυτό, δε μπορεί! Δεν τα είχα σκεφτεί ως "αντισώματα" τα δάκρυα, αλλά σα να έχεις δίκιο.. :-)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ε μα να τα βλέπουμε και λίγο αισιόδοξα! :D

      Διαγραφή