είναι πράγματα που δε λέγονται από κοντά..είναι σκέψεις τυλιγμένες σε χαρτί..είναι στιγμές που θέλω να βγω και να φωνάξω..και είναι ΕΔΩ που βρίσκω διέξοδο..

Δευτέρα, 26 Αυγούστου 2013

άλλη φορά.

Αυτή η Κυριακή θα είναι δική μου. Αυτό σκέφτηκα. Δε θα τηλεφωνήσω σε κανέναν. Δε θα επικοινωνήσω με κανέναν. Δε θέλω τριβή σήμερα. Άντε κανένα μήνυμα που να εξηγεί πόση ανάγκη έχω να το κάνω αυτό στους πολύ οικείους που έχουν το δικαίωμα να ξέρουν.

Έτσι έγινε. Έμεινα ως τη μία και τριανταπέντε στο κρεβάτι, σηκώθηκα, ήπια το χάπι, κατέβηκα τα 21 σκαλιά, ζυγίστηκα, ήπια γάλα, είδα 9 λεπτά τηλεόραση, ανέβηκα τα 21 σκαλιά, άνοιξα τα πατζούρια, έκατσα στο κρεβάτι, έκλεισα τη μουσική που έπαιζε από χθες βράδυ νονστόπ, διάβασα Ογκολογία, βαρέθηκα, έκλεισα το πατζούρι, ξάπλωσα στο κρεβάτι και σκεφτόμουν. Πέρασαν ώρες. Έκανα κάποιες μηχανικές κινήσεις, κάποιες άσχημες σκέψεις, πήρα αποφάσεις.

Πόση μοναξιά, Θεέ μου, όταν δεν έχεις ανθρώπους δίπλα σου! Άνοιξα το κινητό και άρχισα να παίρνω τηλέφωνα. Αθέτησα τη συμφωνία. Δεν είμαι εγώ για τέτοια. Άλλη φορά.

2 σχόλια:

  1. έπρεπε να ζυγιστεις πριν παρεις το χάπι
    ειπα να γράψω μια μαλακια γιατι οταν διαβαζω τετοια νιωθω αμηχανία
    σας αγαπώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. πάντα αφαιρώ 100 γραμμάρια, για να χαίρομαι παραπάνω. (κι εγώ το ίδιο νιώθω, μην ανησυχείς <3 )

      Διαγραφή